مقصود از كلمه [ الشفيع ] در عبارت ماتن مشترى است ، بنابراين عبارت چنين معنا مىشود : مگر آنكه مشترى راضى شود به اينكه ثمن در ذمه شفيع باشد . و ليل ما بر اين نكته همان است كه ذكر نموديم يعنى چون امر ياد شده حق او است لاجرم رضايت و عدم رضايت او مناط و ملاك است نه شفيع پس قطا منظور مرحوم ماتن از [ شفيع ] مشترى مىباشد و سرّ اينكه بجاى [ مشترى ] از كلمه [ شفيع ] استفاده شده يكى از دو امر ذيل مىباشد : الف : ممكن است اين اطلاق از باب استعمال مجازى باشد يعنى ذكر مسبب و اراده سبب چه انكه سبب در اثبات شفعه مشترى است پس به اين عنايت مىتوان وى را شفيع خواند . ب : احتمال دارد وقوع اين كلمه بجاى مشترى از جهت سهو و طغيان قلم باشد . قوله : فى ذمته : يعنى ذمه شفيع . قوله : فله ان يتسلم : ضمير در [ فله ] به شفيع به معناى آخذ بشفعه راجعست . قوله : لان الحق فى ذلك : مشار اليه [ ذلك ] وجوب تسليم ثمن در ابتداء راجعست . قوله : فاذا اسقطه برضاه : ضمير فاعلى در [ اسقطه ] و ضمير مجرورى در [ برضاه ] به مشترى راجعست و ضمير مفعولى در [ اسقطه ] به حق راجعست . قوله : فله ذلك : ضمير در [ له ] به مشترى راجعست .